سلام. این چلیپارو برای گروه مشق چلیپا نوشته بودم که متاسفانه گروه یه جورایی حذف شده. امیدوارم هرچه زودتر دوباره فعالیتشو ازسر بگیره... خوشحال میشم دوستان کارمو نقد کنن.

آه ای بهار سبز ...........بر دشتهای یخ زده اینک سلام کن.........نجوا به گوش درختان سربه خواب........ دل تنگ آمدنت اندکی شتاب............ در کوچه باغهای پر ازشوق فصل سبز...............یک قاصدک خبرت را رسانده است............ یک زحمتی برای تو دارم بهار خوب............. وقتی تو آمدی ......... در بین راه قاصدکان را سلام ده............. با بلبلان بگو که بخوانند شعر عشق.............. با عاشقان بگو که دگر فصل عاشقی است............... ای سبزه ها به درآیید این زمان................ای رودها بخروشید بی امان........ ای دستها بفشارید دست مهر........ دامن ز لاله بپوشان حریم دشت............. ای مهر ایزدی به درآ از ستیغ کوه...........آه ای طبیب طبیعت..بهار نو !!!!............اینک بهار پاک......ای لحظه های ناب............تحویل سال نو.......آغاز زندگی..............با صد دعای خیر................با یاد مهر او..................تقدیم یار باااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااد.........

دریا و من چه قدر شبیه ایم گرچه باز... من سخت بیقرارم و او بیقرار نیست ... با او چه خوب می شود از حال خویش گفت... دریا که از اهالی این روزگارنیست ...امشب ولی هوای جنون موج میزند ...دریا سرش به هیچ سری سازگار نیست ...ای کاش از تو هیچ نمی گفتمش ببین ...دریا هم اینچنین که منم بردبار نیست ...

قلم مشقی...

به نام خداوند جان و خرد . اندازه قلم تقریبا 7 میل

شد تهی دلها ز عشق و بسته شد میخانه ها.... رونقی یا رب به آیین مسلمانی بده.

سلام. خوشحال میشم دوستان نظرتون رو در مورد این کارم بدین.

گفتی : غزل بگو! چه بگویم؟ مجال کو؟.. شیرین من ، برای غزل شور و حـال کو؟.. پر می زند دلم به هوای غزل ، ولـــــــی ..گیرم هوای پر زدنـم هست ، بــــــال کو؟.. گیرم به فال نیک بگیرم بهــــــــــــار را ..چشم و دلی برای تماشــــــــا و فال کو؟ تقویم چــــارفصــــــــل دلم را ورق زدم.. آن برگهای سبِِِِزِِِ سرآغــــــــــاز سال کو؟.. رفتیم و پرسش دل مــا بی جواب ماند.. حال سؤال و حوصله قیل و قـــال کو؟ "قیصر امین پور

آرام دل خویش نجویم چه کنم؟ وندر طلبش به سر نپویم چه کنم؟ گویند مرو که خون خود می‌ریزی مادام که در کمند اویم چه کنم؟ **سعدی

بجز به سینه دریادلان نگنجد عشق.... برای بحر خدا آفرید طوفان را....

من از مجاورت یک درخت می آیم ، که روی پوست آن دست های ساده غربت ..... اثر گذاشته بود " به یادگار نوشتم خطی ز دلتنگی". سهراب سپهری

دلا یاران سه قسمند ار بدانی....زبانی اند و نانی اند و جانی......به نانی نان بده از در برانش.....زبانی را نوازش کن به نازش.......ولیکن یار جانی را نگه دار....به پایش جان فشان ار می توانی.

بی دل پاک سخن پاک نگردد هرگز....

این شکل سفالین تنم جام دل است/ واندیشه پخته ام، می خام دل است/ این دانه دانش همگی دام دل است/ این من گفتم، ولیک پیغام دل است.

آمد بر من چو در کفم زر پنداشت/ چون دید که زر نیست وفا را بگذاشت/ از حلقه گوش او چنین پندارم/ کانجه که زر است، گوش می باید داشت.